پایان ناپلئون, بعدها 1815-1840,چشم‏انداز

ما نویسندگان و خوانندگان نیز، كه از دست او رهایی یافته‎‏ایم، پیش‏بینی او را به كمال می‏رسانیم كه گفته بود جهان مرگ او را با آسودگی نشاط بخشی تلقی خواهد كرد. وی نیرویی جهنده و فوران‏كننده، پدیده‏ای از انرژی ذخیره‏شده و منفجر شونده، شعله‌ای افروخته، سوزنده،خاموش شونده بود كه هركس را كه با او از نزدیك تماس می‏گرفت می‏سوزاند. در تاریخ، هیچ‏ روح دیگری را نیافته‏ایم كه به آن شدت و تا آن اندازه طولانی، ملتهب، سوزان و فروزنده باشد. آن اراده، كه در آغاز مردد و بیمناك و مشكل‏پسند بود، اسلحه و وسایل خود را در فكر و چشمی نافذ یافت؛ گستاخ، بی‏پروا، متكبر، حریص، و غرقه در سلطه و قدرت شد، تا اینكه خدایان چون حدوحصری در او ندیدند، اراده‏های ضعیفتر را جهت تعقیب، در مضیقه‏گذاشتن، گرفتن، و بستن او به صخره‏ای متحد ساختند تا شراره‏هایش فرونشیند. این خود یكی از درامهای تاریخ بود و هنوز در انتظار اشیل خود است تا آن را به صورت برجسته‏ترین نمایشنامه‏های راستین تاریخ درآورد.
 

ادامه پایان ناپلئون, بعدها 1815-1840,چشم‏انداز

• برچسب ها: پایان ناپلئون، بعدها 1815-1840، چشم‏انداز،  

پایان ناپلئون, بعدها 1815-1840,بازگشت به خاك وطن

حتی پس از آنكه آن چهرة زیبا1 از خاطرة فرانسویان محو شد، تصویر خود ناپلئون در یاد و تصور آنها شكل تازه و زنده‏ای به خود گرفت. هنگامی كه روزگار زخمهای دیرین را التیام بخشید، و جای میلیونها نفری را پر كرد كه از میان خانواده‏ها و كشتزارها و دكانها به جنگ رفته و دیگر بازنگشته بودند، تصویر عصر ناپلئون به طرزی كه در تاریخ جهان سابقه نداشت روشنتر و قهرمانانه‏تر شد.
 

ادامه پایان ناپلئون, بعدها 1815-1840,بازگشت به خاك وطن

• برچسب ها: پایان ناپلئون، بعدها 1815-1840، بازگشت به خاك وطن،  

پایان ناپلئون, بعدها 1815-1840,خانواده

مادرش پانزده سال بعد از او زنده ماند و در هشتادو شش سالگی درگذشت. زندگی او تقریباً خلاصه‏ای از زندگی مادری در طی اعصار بود: شوهر بی‏ثبات، كودكان بسیار، شادیها و اندوهها، موفقیت و محرومیت، وحشت و تنهایی، حیرت و امید. همة پیروزیها و ثروتها و بدبختیهای فرزندانش را دید، و برای روزی كه به او نیاز داشته باشند پس‏انداز كرده بود. می‏گفت: «كیست كه نداند روزی من باید خرج همة این پادشاهان را بدهم؟» تا پایان كار با امساك زیست و مورد حمایت و احترام پاپی بود كه پسرش با وی بدرفتاری كرده بود. از لحاظ نژادی، قویترین و سالمترین همة بوناپارتها بود.

ادامه پایان ناپلئون, بعدها 1815-1840,خانواده

• برچسب ها: پایان ناپلئون، بعدها 1815-1840، خانواده،  

پایان ناپلئون, به سوی پایان,آخرین نبرد

تعدادی اختلالات داخلی، و فقدان ورزش و فعالیتهای جسمی ناپلئون را، در حالی كه هنوز بین چهل و پنجاه سال سن بیش نداشت به پیری كشاند. اصرار لو در این كه سربازی بریتانیایی ضمن خروج ناپلئون از حدود لانگوود به دنبال او باشد چنان آن اسیر را به خشم آورد كه از هرگونه سواری، چه با اسب و چه با كالسكه، خودداری كرد. نگهبانانی كه در نزدیكی اطاقهایش مستقر شده بودند انگیزة دیگری بود كه بیشتر در داخل منزل بماند؛ و بی‏علاقگی او به اطالة زندگی او را بیش از پیش به عدم فعالیت متمایل ساخت. برتران در 1818 چنین گزارش كرد: «صد روز از آن زمان گذشته است كه وی از خانه بیرون آمد.» لاس‏كازه نوشته است كه گردش خون امپراطور منظم نبود. و نبض او گاه آن‏قدر ضعیف می‏شد كه شمار آن به پنجاه و پنج ضربان در دقیقه می‏‎رسید.
 

ادامه پایان ناپلئون, به سوی پایان,آخرین نبرد

• برچسب ها: پایان ناپلئون، به سوی پایان، آخرین نبرد،  

پایان ناپلئون, به سوی پایان,دیكتاتور بزرگ

دشمن بزرگ همة تبعیدشدگان اول زمان بود؛ و، بعد، فرزندش ملال. این افراد كه به عمل خو گرفته و با مرگ آشنا شده بودند در این زمان مجبور بودند كه از جسم و نفس شخصیتی جهانی مواظبت كنند كه از شكوه و جامة امپراطوری محروم و گرفتار زندان شده بود، در حالی كه همة زخمهایش چرك كرده و همة معایب انسانی او آشكار شده بود. خود او می‎گفت: «وضعم وحشت‏انگیز است؛   

ادامه پایان ناپلئون, به سوی پایان,دیكتاتور بزرگ

• برچسب ها: پایان ناپلئون، به سوی پایان، دیكتاتور بزرگ،  

پایان ناپلئون, به سوی پایان,سرهادسن لو

وی در 14 آوریل 1816 وارد شد تا جای سرجورج كاكبرن را به عنوان حاكم جزیره بگیرد. دولت بریتانیا عقیده داشت كه انتخابش به خوبی مورد بررسی قرار گرفته است: سرهادسن كارمندی با وجدان بود كه هر دستوری را صادقانه انجام می‏داد. به او دستور داده شده بود كه به آن زندانی «هرگونه آزادی كه متناسب با امنیت كامل شخص او باشد داده شود.»

ادامه پایان ناپلئون, به سوی پایان,سرهادسن لو

• برچسب ها: پایان ناپلئون، به سوی پایان، سرهادسن لو،  

پایان ناپلئون, به سوی پایان,سنت هلن

سفر از انگلیس به سنت هلن طولانی بود، و از 8 اوت تا 15 اكتبر ادامه یافت. ناپلئون كه به تند سخن گفتن و عمل عادت داشت یكنواختی را به دشواری تحمل می‏كرد. دریاسالار سر جورج كاكبرن برای تسهیل آن وضع هر روز ناپلئون و یك یا چندتن از همراهانش را دعوت می‎كرد كه با او و بعضی از افسران غذا بخورند. ولی انگلیسیها حدود دو ساعت و نیم به صرف غذا می‎پرداختند. هنگامی كه میگساری آغاز می‏شد، ناپلئون آنها را به سهولت وا می‏داشت كه او را معذور دارند. از اینكه او را به جای «امپراطور» «ژنرال» خطاب می‏كردند ناراحت می‎شد، ولی از تواضع آنان خوشحال بود. دوستانش پیشنهاد كردند كه بهترین راه برای وقت كشی آن است كه خاطرات خود مربوط به حكومت و جنگ را به آنها دیكته كند. به این ترتیب شرح ماجراهایی آغاز شد كه اومارا، لاس كازه، گورگو، یا مونتولون آنها را می‏نوشتند، و چون پس از مرگش آن را منتشر ساختند یكی از عواملی شد كه در ایجاد خاطرة ناپلئون به عنوان نیرویی زنده در فرانسه در سراسر قرن [ نوزدهم] سهمی عمده داشت.

ادامه پایان ناپلئون, به سوی پایان,سنت هلن

• برچسب ها: پایان ناپلئون، به سوی پایان، سنت هلن،  

پایان ناپلئون, به‌سوی سنت هلن,تسلیم: 4 ژوئیه-8 اوت 1815

در حینی كه ناپلئون از مالمزون به سمت جنوب می‏رفت، برادرش، ژوزف، و همنبردش گورگو در نیور به او پیوستند. در اواخر روز 3 ژوئیه به روشفور (در 21 كیلومتری جنوب لاروشل)رسیدند، و دیدند كه كشتیهای مورد نظر – زاله و مدوز- در بندر لنگر انداخته است ولی در پشت آنها یك ناو گروه از كشتیهای بریتانیایی بندر را مسدود كرده بود و از خروج كشتیهای بدون اجازه جلوگیری می‏كرد.

ادامه پایان ناپلئون, به‌سوی سنت هلن,تسلیم: 4 ژوئیه-8 اوت 1815

• برچسب ها: پایان ناپلئون، به‌سوی سنت هلن، تسلیم: 4 ژوئیه-8 اوت 1815،  

پایان ناپلئون, به‌سوی سنت هلن,دومین بازگشت خاندان بوربون: 7 ژوئیه 1815 ,

دو مجلس و دولت موقف در این باره بحث می‏كردند كه آیا با متفقین، كه نزدیك می‎‏شدند، به جنگ بپردازند یا برای بهترین شرایط قابل حصول مذاكره كنند. داوو حاضر شد كه اگر متفقین در مورد بازگشت لویی هجدهم اصرار ورزند، جنگجویان غیرنظامی شهر را علیه ولینگتن و بلوشر رهبری كند. نمایندگان از این بیم داشتند كه مقاومت و شكست به تجزیة فرانسه منتهی شود، و خود آنها تقریباً به همان وضع گرفتار آیند. بقایای «ارتش شمال» ناپلئون برای واترلوی دیگری آماده نبودند، زیرا كه به اندازة كافی سلاح در اختیار نداشتند، و دشمنان بین لان و پاریس به هم پیوسته بودند.

ادامه پایان ناپلئون, به‌سوی سنت هلن,دومین بازگشت خاندان بوربون: 7 ژوئیه 1815 ,

• برچسب ها: پایان ناپلئون، به‌سوی سنت هلن، دومین بازگشت خاندان بوربون: 7 ژوئیه 1815،  

پایان ناپلئون, به‌سوی سنت هلن, استعفای دوم: 22ژوئن 1815 ,

ناپلئون در حدود ساعت 8 صبح 21 ژوئن به پاریس رسید. بعدها گفت: «كاملا فرسوده بودم. سه روز بود كه نه چیزی خورده بودم و نه خوابیده بودم.» سپس به قصر الیزه رفت و با حالتی زار، به كولنكور اظهار داشت: «به دو ساعت استراحت احتیاج دارم.» در این ضمن، مجلس نمایندگان تشكیل یافت، و اعضای آن جداً خواهان استعفای او شدند. ناپلئون چون از این خبر آگاه شد، به دوستان خود پیشنهاد كرد كه تشتت عقاید در كشور، و نیاز به عملی واحد جهت دفاع از فرانسه و پایتخت آن علیه هرگونه عمل یا حملة متفقین به منظور استیلا بر ملت یا دولت آن، مستلزم یك دیكتاتوری موقتی است.

ادامه پایان ناپلئون, به‌سوی سنت هلن, استعفای دوم: 22ژوئن 1815 ,

• برچسب ها: پایان ناپلئون، به‌سوی سنت هلن، استعفای دوم: 22ژوئن 1815،