غریزة مخالفت با اجتماع

غریزة مخالفت با اجتماع

انسان، از روی كمال میل و رضای خاطر، یك حیوان سیاسی نیست. انجمن كردن انسان با نظایر خود، بیش از آنكه نتیجة میل و رغبت وی باشد، برخاسته از عادت و غریزة تقلید و فشار اوضاع و احوال است؛ وی آن اندازه كه از تنهایی می‌ترسد به اجتماع رغبت ندارد؛ از آن جهت با دیگران كنار می‌آید كه تنهایی برای او خطر دارد و بسیاری از كارهاست كه چون چند نفر با هم شوند بهتر صورت می‌پذیرد؛ ولی، از صمیم قلب، موجودی است گوشه‌گیر و انزواطلب، كه شجاعانه خود را در برابر جهان آماده نگاه می‌دارد. اگر انسان متوسط‌الحال می‌توانست به میل طبیعی خود رفتار كند، هرگز حكومتی در جهان بر سر كار نمی‌آمد. هم اكنون نیز انسان با حكومت مخالف است و آن را چون یوغی‌گران بر گردن خود می‌پندارد؛  

ادامه غریزة مخالفت با اجتماع

• برچسب ها: غریزة مخالفت با اجتماع،