عهد كودكى

فصل دوم : عهد كودكى
آمنه بنت وهب ، آن بزرگوار زن كه صدف یك گوهرى بود مى گوید:
چند روزى بر من گذشت كه ناراحت بودم . مى دانستم كه ((پا به ماه )) هستم . نگران نبودم . در آن شب از غروب هنگام ، درد من افزون شد و من تك و تنها در اتاق خود به پشت افتاده بودم . به شوهر جوان مرگم عبدالله و به تنهایى و غربت خودم كه دور از سرزمین یثرب در بطحا افتاده ام فكر مى كردم . شاید آهسته ، آهسته اشك هم مى ریختم و مع هذا خیال داشتم برخیزم و دختران عبدالمطلب را به كنار بسترم بخوانم ، اما هنوز این خیال به صورت تصمیمى درنیامده بود؛ از كجا كه این درد، درد حیاض باشد؟

ادامه عهد كودكى

• برچسب ها: عهد كودكى،