پایان ناپلئون, به سوی پایان,آخرین نبرد

تعدادی اختلالات داخلی، و فقدان ورزش و فعالیتهای جسمی ناپلئون را، در حالی كه هنوز بین چهل و پنجاه سال سن بیش نداشت به پیری كشاند. اصرار لو در این كه سربازی بریتانیایی ضمن خروج ناپلئون از حدود لانگوود به دنبال او باشد چنان آن اسیر را به خشم آورد كه از هرگونه سواری، چه با اسب و چه با كالسكه، خودداری كرد. نگهبانانی كه در نزدیكی اطاقهایش مستقر شده بودند انگیزة دیگری بود كه بیشتر در داخل منزل بماند؛ و بی‏علاقگی او به اطالة زندگی او را بیش از پیش به عدم فعالیت متمایل ساخت. برتران در 1818 چنین گزارش كرد: «صد روز از آن زمان گذشته است كه وی از خانه بیرون آمد.» لاس‏كازه نوشته است كه گردش خون امپراطور منظم نبود. و نبض او گاه آن‏قدر ضعیف می‏شد كه شمار آن به پنجاه و پنج ضربان در دقیقه می‏‎رسید.
 

ادامه پایان ناپلئون, به سوی پایان,آخرین نبرد

• برچسب ها: پایان ناپلئون، به سوی پایان، آخرین نبرد،  

پایان ناپلئون, به سوی پایان,دیكتاتور بزرگ

دشمن بزرگ همة تبعیدشدگان اول زمان بود؛ و، بعد، فرزندش ملال. این افراد كه به عمل خو گرفته و با مرگ آشنا شده بودند در این زمان مجبور بودند كه از جسم و نفس شخصیتی جهانی مواظبت كنند كه از شكوه و جامة امپراطوری محروم و گرفتار زندان شده بود، در حالی كه همة زخمهایش چرك كرده و همة معایب انسانی او آشكار شده بود. خود او می‎گفت: «وضعم وحشت‏انگیز است؛   

ادامه پایان ناپلئون, به سوی پایان,دیكتاتور بزرگ

• برچسب ها: پایان ناپلئون، به سوی پایان، دیكتاتور بزرگ،  

پایان ناپلئون, به سوی پایان,سرهادسن لو

وی در 14 آوریل 1816 وارد شد تا جای سرجورج كاكبرن را به عنوان حاكم جزیره بگیرد. دولت بریتانیا عقیده داشت كه انتخابش به خوبی مورد بررسی قرار گرفته است: سرهادسن كارمندی با وجدان بود كه هر دستوری را صادقانه انجام می‏داد. به او دستور داده شده بود كه به آن زندانی «هرگونه آزادی كه متناسب با امنیت كامل شخص او باشد داده شود.»

ادامه پایان ناپلئون, به سوی پایان,سرهادسن لو

• برچسب ها: پایان ناپلئون، به سوی پایان، سرهادسن لو،  

پایان ناپلئون, به سوی پایان,سنت هلن

سفر از انگلیس به سنت هلن طولانی بود، و از 8 اوت تا 15 اكتبر ادامه یافت. ناپلئون كه به تند سخن گفتن و عمل عادت داشت یكنواختی را به دشواری تحمل می‏كرد. دریاسالار سر جورج كاكبرن برای تسهیل آن وضع هر روز ناپلئون و یك یا چندتن از همراهانش را دعوت می‎كرد كه با او و بعضی از افسران غذا بخورند. ولی انگلیسیها حدود دو ساعت و نیم به صرف غذا می‎پرداختند. هنگامی كه میگساری آغاز می‏شد، ناپلئون آنها را به سهولت وا می‏داشت كه او را معذور دارند. از اینكه او را به جای «امپراطور» «ژنرال» خطاب می‏كردند ناراحت می‎شد، ولی از تواضع آنان خوشحال بود. دوستانش پیشنهاد كردند كه بهترین راه برای وقت كشی آن است كه خاطرات خود مربوط به حكومت و جنگ را به آنها دیكته كند. به این ترتیب شرح ماجراهایی آغاز شد كه اومارا، لاس كازه، گورگو، یا مونتولون آنها را می‏نوشتند، و چون پس از مرگش آن را منتشر ساختند یكی از عواملی شد كه در ایجاد خاطرة ناپلئون به عنوان نیرویی زنده در فرانسه در سراسر قرن [ نوزدهم] سهمی عمده داشت.

ادامه پایان ناپلئون, به سوی پایان,سنت هلن

• برچسب ها: پایان ناپلئون، به سوی پایان، سنت هلن،