3- عبدالمطلب مردى بود كه نذر كرده بود اگر خدا ده پسر به وى عنایت كند، زیباترین و عزیزترین پسرانش را همچون گوسفند در صحراى ((منا)) قربانى كند و تنها مردى بود كه وقتى به آرزویش رسید، عهد خود را با خداى خود فراموش نكرد و كوچك ترین پسرانش عبدالله را در حریم حرم الهى به روى زمین خوابانید. اگر تقدیر خدا صورت دیگرى به خود نمى گرفت و قرعه ها به نام شتر اصابت نمى كرد آنچه مسلم است این است كه عبدالله پدر بزرگوار رسول اكرم در زیر دست و پاى پدر خود به خون غلتیده بود.
تا سه بار قرعه كشیدند و وقتى در هر سه بار قرعه به نام شتر اصابت كرد، دست فرزندش را به دست گرفت و از مال خویش صد شتر در راه پروردگار قربانى كرد.
عبدالمطلب پس از ابراهیم خلیل الله انسانى تاریخى بود كه جگرگوشه اش ‍ را بر ریگزار مكه خوابانید تا به خاطر رضاى حق و وفاى به نذر سر ببرد.
4- عبدالمطلب علاوه بر این همه مفاخر و مآثر به خدمت پرافتخارى نایل آمد كه نه تنها افتخارات درخشان خویش ، شاید هر چه در جهان مباهات و فخریه است ، همه را تحت الشعاع قرار داد و آن مقام خدمتگزارى نسبت به سیدالبشر و الشفیع المشفع فى المحشر محمد بن عبدالله رسول الله (صلى الله علیه وآله ) است .
فرزندش تازه عروسى كرده بود كه به قصد تجارت از مكه رو به یثرب نهاد و در شهر یثرب در جوانى زندگانى را بدرود گفت .
در این هنگام همسر جوانش ((آمنه بنت وهب )) حامله بود و این حمل همان امانت مقدس بود و همان نور الهى بود كه مقدر بود ((ظلمتكده )) جهان را روشن سازد.
آمنه ، آن عروس ناكام ، دور از شوهر و دور از مزار شوهر فرزندش را به دنیا آورد و مقام پدرى و خدمتگزارى رسول اكرم به عهده عبدالمطلب كه جد گرانمایه اش بود افتاد.
عبدالمطلب تا زنده بود، نواده نازنینش را همچون جان شیرین به آغوش ‍ داشت و به هنگام وفات هم جز نام محمد نامى به زبان نمى آورد و جز سفارش و وصیت در حق محمد وصیتى به فرزندانش نكرده بود.
5- مردم مكه خواه قریش و خواه ثقیف و هوازن و خواه بطون دیگر از اعراب ، بیش تر بت پرست بودند. احیانا در میانشان مسیحى و یهودى هم دیده مى شد. تنها خاندان هاشم ، به ویژه عبدالمطلب ، بود كه به دین ابراهیم خلیل مى زیست . عقیده اش توحید و عبادتش اطاعت در راه پروردگار یكتا و یگانه بود و این خود افتخار عظیمى است ؛ زیرا خدا پرستیدن در میان خداپرستان چیزى و خدا پرستیدن در میان بت پرستان چیزى دیگر است .
رسول اكرم (صلى الله علیه وآله ) هرگز مرد مفاخره و مباهات نبود. دین اسلام ، دینى كه محمد به جهان آورده و آن را خاتم ادیان و پایان مذاهب توحید به جهانیان اعلام داشته است ، دین مفاخره و مباهات نیست .

• برچسب ها: طایفه بنى عدنان،