خواص درمانی شنگ

برگهاى من از خونریزى معده جلوگیرى مى كند.
اگر مسموم شدید از ریشه ام استفاده كنید.
براى رماتیسم مفیدم و آب ریشه خام من زگیل را از بین مى برد.
براى مسلولین نفع بسیار دارم .
گل من را بر روى محل سوختگى قرار دهید تا از قدرت آن التیام سوختگى پى ببرید!
 

فارسى من شنگ است ، در شیراز و اصفهان به من آلاله شنگ و در خراسان ریش بز خالدار خطاب مى كنند. به من گیاه قندرون ، سنسفیل ، تسلسفیل ، اسپلنج و اسفلنج هم مى گویند. عربى نوع چمنى من كه برگهاى آن باریك تر از من مى باشد، لحیه التیس و زنب الخیل است ، ولى در عراق و شامات به آن اذناب الخیل مى گویند. من در چمنزارهاى نمناك شمال ایران ، عمارلو، بین كبوترچاى و زرد چین ، ایسپیلى ییلاق دامنه البرز، مخصوصا افجه و نارون مى رویم و نوع چمنى من در مغرب ایران ، تفرش ، اراك ، كوه شاهو و كردستان زیاد است ، و در اروپا به علت زیبایى گل من گیاه مرا پرورش ‍ مى دهند. گیاه شناسان قدیم نوع حقیقى مرا نر و نوع چمنى را ماده مى دانستند، و در زبان فرانسه به من یارب دوشوو، یعنى ریش بز مى گویند. گل من كه داراى زبانه هایى زرد رنگ و قشنگ است ، در فاصله اردیبهشت تا تیر ماه ظاهر مى شود ریشه گیاه من داراى لعاب بوده و كمى تلخ است و خوردن آن اشتها را فوق العاده زیاد مى كند. ریشه من خلطآور و نرم كننده سینه و التیام دهنده زخمهاست . از برگهاى من در سالاد استفاده مى كنند و ایرانیان آن را مانند كاهو و كاسنى با سركه و بدون آن مى خورند، چون بسیار خنك مى باشم . خوردن برگهاى من اسهال و خونریزى معدى را بند مى آورد و از خونریزى سینه جلوگیرى مى كند و براى مسلولین نافع است .
ریشه من براى جلوگیرى از اسهال و خونریزى ، از برگ من قویتر است و خوردن خیسانده آن در شراب براى جلوگیرى از خونریزى رحم تجویز مى شود پاشیدن برگ و گل خشك شده من در روى زخمهاى چركى و متعفن سودمند مى باشد ضماد آنرا براى التیام عصب قطع شده مفید دانسته اند ضماد گل من با موم جهت سوختگى آتش مفید است حكیم محمد بن زكریاى رازى خوردن ریشه گیاه مرا پادزهر سموم مى دانست . عصاره گیاه من كه در طب سنتى ایران طرثوث خوانده شده است پادزهر قوى است و در ساختن تریاق فارون به كار مى رود. براى معالجه نزله ریوى ، نقرس ، رماتیسم و امراض جلدى جوشانده شصت گرم ریشه مرا تجویز كرده اند. اگر مرا پختید هرگز آب آن را دور نریزند بلكه آن را بنوشند، زیرا منافع من در آب جوشانده جمع مى شود. عصاره من جهت درمان كچلى و زخمهاى جلدى مفید است . آب ریشه خام من زگیل را از بین مى برد.

قندرون

چنانچه گیاه شنك چمنى را قطع كنید، از آن یك ماده كائوچوكى ترشح مى شود، كه به آن قندرون و قندران مى گویند. این ماده در برابر هوا سفت مى شود و ایرانیان آن را مانند سقز مى جویند و چنانچه كمى حرارت به آن بدهید، به صورت كش در مى آید و با آن بهترین لاستیك را مى توان ساخت ، ولى چون مقدار آن كم است و ساختن لاستیك با آن به صرفه نیست . قندرون از دوستان كبد بوده و سریع الهضم است و از احتقان خون جلوگیرى كرده ، جویدن آن هضم غذا را آسان مى كند، اشتها را زیاد مى نماید. براى پاك شدن سینه از اخلاط نافع است . براى شش و قلب نیز مفید مى باشد. خوردن مقدار كمى از آن ، شب مواقع خواب براى تسكین سرفه تجویز شده است ، ضماد آن با سندروس یا زرده تخم مرغ نیم برشته بر روى زخم جهت التیام و رویاندن گوشت سودمند مى باشد. ضماد گداخته آن با پیه بز جهت رفع كجى ناخن و درد عضلات و ترك پوست و شقاى مزمن مخصوصا با كمى شنجرف نافع مى باشد و با روغن زیتون جهت تحلیل ورمها و شكاف كشاله ران و تقویت اعصاب و خارش نافع مى باشد. مقدار خوراك آن یك مثقال است .

• برچسب ها: خواص درمانی شنگ، خونریزى معده، رماتیسم، زگیل، سوختگى،