خالکوبی شكافتن پوست به قصد زینت

انسانهای اولیه، مانند یونانیان زمان پریكلس، چون از اینكه رنگها زود از بین می‌رفت خرسند نبودند، در صدد برآمدند كاری كنند كه زینت بدنشان مدت بیشتری دوام كند؛ به این ترتیب بود كه خالكوبی و شكافتن پوست و لباس پیدا شد. در بسیاری از قبایل، مرد و زن هر دو، رنج سوزن را تحمل می‌كنند و، حتی لبهایشان را كه بسیار حساس است، خال می‌كوبند. در گروئنلند، مادران در كودكی دختران خود را خالكوبی می‌كنند، به این امید كه زودتر به شوهر بروند. ولی، چون غالباً خالكوبی آن اندازه تأثیر را كه می‌خواهند ندارد، به همین جهت، در بسیاری از موارد، گوشت و پوست بدن را می‌شكافند تا جذابیت در برابر دوستان زیادتر شود، یا ترس دشمنان را فزونتر سازد. چنانكه تئوفیل گوتیه می‌گوید: «آن مردم، چون پارچه و لباس برای گلدوزی و سوزنزنی ندارند، این عمل را بر روی پوست بدن خود انجام می‌دهند.» گوشت بدن را با صدف یا با سنگ چخماق می‌شكافند و غالباً برای آنكه شكاف بزرگتر شود، گلوله‌ای از گل رس در آن شكاف می‌گذارند؛ بومیان تنگة تورس زخمهایی از این قبیل دارند كه به اندازة یك سردوشی وسعت دارد؛ و مردم قبیلة آبئوكوتاتن خود را به قسمی می‌شكافند كه پوستشان شبیه پوست سوسمار یا نهنگ یا سنگ‌پشت شود. چنانكه گئورك می‌گوید: «هیچ‌جای از بدن را نمی‌توان یافت كه، از راه غرور، یا به خاطر تزیین با رنگ یا خال، یا تغییر شكل با كشیدن یا فشردن یا نظایر آن، حادثه‌ای در آن اتفاق نیفتاده باشد. اسم مردم قبیلة بوتوكودو مشتق از كلمة بوتوك (botoque) به معنی توپ یا میله‌ای است كه از كودكی در لب زیرین و در گوش خود قرار می‌دهند و گاه به گاه آن را بزرگتر می‌كنند تا سوراخ وسیعتر شود، به طوری كه بتدریج قطر آن به ده سانتیمتر می‌رسد. زنهای هوتنتوت لبهای كوچك آلت تناسلی خود را آنقدر كش می‌دهند تا بزرگ و طولانی شود و به صورتی در آید كه به آن «لنگ هوتنتوت» نام می‌دهند، و بسیار مورد پسند مردان قرار می‌گیرد؛ گوشواره و حلقة بینی چیزی است كه همه‌جا مورد استعمال است؛ مردم چیپسلند چنین عقیده دارند كه اگر كسی بدون حلقه‌ای در بینی از دنیا برود، در زندگی دیگر دچار عذاب سخت خواهد شد. ممكن است یك خانم عصر جدید همة اینها را وحشیگری بداند، ولی خود او در عین حال گوشش را برای گوشواره سوراخ می‌كند و گونه و لبانش را غازه می‌مالد و موی زیر ابرویش را برمی‌دارد و فرمژه می‌زند و به چهره و گردن و بازو پودر می‌مالد و پای خود را در كفشهای تنگ می‌فشارد! جاشوان خالكوبیدة ما، از «وحشیانی» كه در سفرهای خود دیده‌اند، با غرور و با احساس دلسوزی نسبت به آن بینوایان پست سخن می‌رانند؛ دانشجوی اروپایی كه از خود، نسبت به كسانی كه تن خود را می‌شكافته‌اند، اكراه نشان می‌دهد، به زخمهایی كه در جنگ تن به تن برداشته می‌نازد و آنها را علامت شرف و بزرگواری می‌داند!

• برچسب ها: خالکوبی شكافتن پوست به قصد زینت،