دانشنامه آزاد - فقدان حس پیش‌بینی در ملل اولیه

«سه نوبت غذا خوردن در شبانروز، نشانة سازمان اجتماعی پیشرفته‌ای است. وحشیها یا از پرخوری گرفتار تخمه می‌شوند یا روزه می‌گیرند.» وحشیترین قبایل هندیشمردگان امریكایی نگاه‌داشتن غذای امروز را برای فردا، دلیل بی‌آبرویی و بیذوقی می‌دانند. بومیان استرالیایی هرگز قادر نیستند كاری را كه نتیجة آن فوراً عایدشان نگردد انجام دهند؛ هر فرد از قبیلة هوتنتوت مانند اربابی است كه كار نداشته باشد، و زندگی در قبیلة بوشمن افریقای‌جنوبی «یا سور است یا قحطی. در این كوتاه نظری، و همچنین بسیاری از طریقه‌های زندگی مردم وحشی، حكمتی نهفته است.

به محض اینكه بومی به فكر فردای خود بیفتد، از بهشت عدن به هاویة غم و غصه سقوط می‌كند و زردی پریشانخاطری بر چهرة او می‌نشیند؛ در این وقت است كه حرص شدت پیدا می‌كند و سرمایه‌داری آغاز می‌شود و آسایش خاطر انسان اولیة «بیخیال» از میان می‌رود. سیاه امریكایی امروز در این مرحله به سر می‌برد. پیری سیاح روزی از یكی از راهنمایان اسكیموی خود پرسید: «به چه فكر می‌كنی؟» و این جواب را شنید كه: ‌«من به هیچ‌چیز فكر نمی‌كنم؛ گوشت فراوان در اختیار دارم.» آیا فرزانگی واقعی آن نیست كه تا ناچار نشویم فكر نكنیم؟